Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, niektóre [ziarna] padły na drogę, nadleciały ptaki i wydziobały je. Inne padły na miejsca skaliste, gdzie niewiele miały ziemi; i wnet powschodziły, bo gleba nie była głęboka. Lecz gdy słońce wzeszło, przypaliły się i uschły, bo nie miały korzenia. Inne znowu padły między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je. Inne w końcu padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny. Kto ma uszy, niechaj słucha!

Jakakolwiek instrumentalna ziemska realizacja harmonii niebios zawsze będzie tylko nędzną imitacją "muzyki inteligencji"
Johannes Kepler

Siewca - przed premierą
w łagodnej dłoni Siewcy, zawieszonej gdzieś między żarliwością a zmęczeniem, spoczywa ziarno... tak byśmy chcieli... tymczasem - okrutny żart?... zapylona droga, skalisty grunt, duszne ciernie... czasem trudno wierzyć, że ziarna rzucane z miłością... kpina z rentowności unijnych dopłat agralnych... niewiadoma droga przez mękę, bez gwarancji miłej dla uszu muzyki dojrzałego łanu...

kpiną wydaje się owo dążenie ziarna by zbutwieć, „obumrzeć”, przynieść plon... trzydziesto-, sześćdziesięcio-, wreszcie stukrotny... miała być refleksja o zasadności ofiary - „odbija nam się” ofiarą losu... niełatwa to do pojęcia w epoce pieczywa krojono-celofanowanego poetyka rolna...

a przecież przypowieść głoszona była z ławeczki rozkołysanej łodzi („ach, jak przyjemnie kołysać się wśród fal...”); dociera do wszystkich – tak jest pomyślana... choć deser to ciężki (anti-light) – z ducha codzienny, powszechny - pozwala zmierzyć się z gorzkimi prawami egzystencji... proste opowiastki osobliwie chłonięte przez gmin (ten z ducha tołstojowski, bratający się ze śmiercią konieczną, wyswobadzającą). Przypowieść, której trudno przebić się przez woskowinę chłodnych analiz i kalkulacji ryzyka eschatologicznego...

nosi w sobie przy tym ogromny potenciał, o który upomina się teatr... nic w tym dziwnego, że i n”A”s kręci... z tego kręcenia powstaje Siewca – opowieść o pierwszym Słowie, o pierwszej muzyce, o losach zasiewu, o Ofierze, o teleturniejowym złotym cielcu – łyżce fałszu w kadzi harmonii (oraz moc innych „rozlicznych atrakcji”)...

z muzyki, rytmu, tańca - pod niebem – wyłania się świat sceniczny... próba utkania dziejów z „głębokiej pamięci”, tęsknoty i przeczucia (mity, wiara, odczucia) – bez przesadnego dzielenia włosa na czworo, wchodzenia w spory o „początek”... w sytuacji, w której pytanie o arché domaga się (trudnej – a jakże) odpowiedzi – to Miłość... rękodzieło, w którym znaczenia wyplata się dźwiękiem, ruchem, dotykiem, ogniem...

niejasne? imponderabilia obleką się, chcę wierzyć, tkanką w chwili premiery Siewcy... nie sposób obiecać, że odpowiemy na pytania... mogę obiecać, że pytania nas frapują i mamy potrzebę je stawiać...

Leszek Styś

Sprawdź nas!: Premiera Siewcy – Gliwice; plac przy Kościele pw. Wszystkich Świętych; 26.06.2010 r.; g.21:30