nawał obowiązków Sześciolatka, intensywne życie towarzyskie, jakie prowadzi mój osobisty starszy syn sprawiły, że kiedy na chwilę ustał w biegu, wytrącony z grafika przywleczoną chorobą, kiedy wtulił się manierystycznym zawijasem w Ojca/Staruszka i zasnął... zdarzyło się Święto

usłyszałem dziecięce serce... bije tak nieprzerwanie od ponad sześciu lat? - ćmi mi się w głowie bzdurne wzruszone pytanie z pogranicza tych kwestionujących rzeczywistość. poddając się miarowemu pulsowi (z domieszką twórczej arytmii – syn z natury urąga miarodajnym diagnozom) przyswajam łatwiej upór Mędrców – nie wystarcza model matematyczny, w pracowniach kurzy się astrologiczne instrumentarium, Badacze tymczasem łykają kurz na trakcie (że wichury bezlitośnie smagają Magami przekonaliśmy się dobitnie w Koninie podczas przedświątecznych Peregrynacji), by w konsekwencji poniesionych nagniotków, cieleśnie zmierzyć się z paradoksem: ma granice nieskończony/ śmiertelny Król nad wiekami.... namacalne bicie serca przyprawia o zawrót głowy, „grozi” Epifanią.

wiem, wiem... ja tu o świątecznych poruszeniach, a do tej chwili już nie tylko „Pasterze mili/ czołem Mu bili”, ale i bito na vivat! sylwestrowo, skutecznie głusząc dźwięk łamanego opłatka (swoją drogą - jak nazwać ów dźwięk, towarzyszący przełamywaniu opłatka, bo przecież nie „trzaskiem”?)...

mamy czas karnawału - przaśny niuans opłatka zamieniliśmy na pełny smak mięsa, które króluje, które żegnamy przed Wielkim Postem (jak chce etymologia karnawału – tyleż hipotetyczna, co smakowita – od łac. carne mięso; valere obowiązywać, być ważnym, królować lub od carne - mięso; vale – żegnaj).

trudno oderwać oczy (z teatralnego par exellance punktu widzenia) od współczesnych carrus navalis (rodzaj wehikułu na kołach, w kształcie statku/nawy, obwożony podczas antycznych świąt w Grecji, później Rzymie), trudno oprzeć się hipnotycznej mocy promocyjnych mięsopustów wszelakiej maści – obiecują dobrą zabawę, środek zaradczy na upływający czas, pakiet ubezpieczeń... nasycić oczy, serca, brzuchy, intelekt... na zapas...

przyglądam się biblijnemu Józefowi Egipskiemu – na wok”A”ndę wchodzi bowiem Sennik Józefa, przedstawienie dla dzieci – profetyczny przywilej przewidywania z oparów snu lat chudych, następujących po latach tłustych (ach, gdybyż mieć w dyspozycji tak wiarygodny „kalkulator ryzyka” – wzdycham w imieniu Towarzystw Ubezpieczeniowych) dostrojony został podczas ufnego w Opatrzność pleśnienia w egipskiej turmie...

podróżując uśpionymi nawami elbląskiej katedry (z zewnątrz dobiegało z Jarmarku parusetwatowe kolędowanie, bezpośredni pretekst podróży Teatru „A” z widowiskami zimowymi do Elbląga) potrzebowałem czasu akomodacji (również oka), by zwrócić uwagę na skromniejszy od pozostałych tryptyk, umieszczony z boku, w prezbiterium... ośmielony krzątaniną przy ołtarzu kobiety sprzątającej kościół, dopytałem, czy mogę podejść bliżej... moja epifania... teologiczny przekaz odnaleziony w mroku...

piękne, prawda?... odwróciłem się i zobaczyłem radosną, uważnie we mnie wpatrzoną kobietę. w ręku trzymała detergent i dymiącą szmatę... choć równie dobrze mogły to być mirra i kadzidło, bo w oczach miała złoto...

Piękne! - przytaknąłem...

Leszek Styś